|
دررواندرمانی عرفانی هر فرد خود هم موضوع مورد تحقیق، هم آزمایشگاه و هم محقّق است. روانکاو به بیماران طرق صحیح تحقیقات عملی را آموخته تا بتوانند نتایج دلخواه را بدست بیاورند. هرفردی آنگاه خود را از نظر فکری، فیزیکی، احساسی و روحی مورد بررسی قرار میدهد. عملکرد تمام سیستم های فیزیولوژیک منجمله مغز و سلسله اعصاب مورد آزمون قرار میگیرد. مقام "آگاهی" و اینکه چگونه انسان بهتر میتواند آنچه را که فرا گرفته به خاطر سپرده و بکار بگیرد مورد معاینه قرار گرفته تا در تجربیّات بعدی مثمر ثمر درخشانتری باشد. تمام جزیّیات و گوشه های رفتاری انسان و عوامل تأثیر گذارنده بر آن به تفصیل مورد تحقیق قرار گرفته و تمام احساسات و شرایط داخلی و خارجی که منشأ آنان است مورد بررسی قرار میگیرد. 
رواندرمانی عرفانی، درد و رنج درونی و مشکلات افراد اجتماع مدرن را از جمله تنهایی، افسردگی، نگرانی و ترس را به عنوان بیماری روانی تلقّی نکرده و آنها را نتایج بیماری روح میداند. برای دست یابی به مقام آرامش و سلامت درونی، شفای روح مدّ نظر قرار میگیرد که نهایتا با فنای در معشوق الهی میسّر است. بجای تأکید بر گفتگو، که روش اوّلیه رواندرمانی متداول در غرب است، رواندرمانی عرفانی بیشتر تمرکز خود را بر تجربه شخصی قرار میدهد. نتایج حاصله از این روش بسیار عمیق، دگرگون کننده و با ثبات است. تعلیم "خود را بشناس" سرمشق و هدف دانشمندان واقعی در طول هزاران سال بوده است. دررواندرمانی عرفانی، تحقیقات از عالم مادّی شروع شده و تدریجاً عوالم ماوراءاطّبیعه را نیز در بر میگیرد. در این سیر، وجود حقیقی هر شخص، در تمام نمودهای فکری، جسمانی، احساساتی و روحانی آن مورد مطالعه قرار گرفته و قابلیّتهای درونی و نهفته پرورش یافته و توسعه مییابد. در رواندرمانی عرفانی، تأکید عمده بر تنفّس، تمرکز و عبادات میباشد. بدین طریق، از تحوّلات بی ثمر درونی و هدررفتن انرژیها جلوگیری شده و نیروها همگی در خازنهای مغناطیسی بدن، بخصوص عقده حیاتی قلب، تجمع مینمایند. رواندرمانی عرفانی، سیری است تجربی جهت اکتشاف مقامات مختلف عشق. کارم از عشق تو بجان آمد دلم از درد در فغان آمد حضرت پیرنادر عنقا، اصولی هشتگانه جهت دسترسی به هدف اعلی در عرفان قرار داده اند. اصول عرفان
قلّه عشق، هویّت هر وجودی است.
|